Saturday, 7 January 2012

သိမ္းမထားသင့္ေတာ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီ

သယံဇာတေတြ ေပါမ်ားပါတယ္ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္၊ လူေတာ္ေတြ ေပါမ်ားပါတယ္ ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ျမန္မာျပည္၊ ဆန္ေရစပါးေတြ ေပါမ်ားပါတယ္ ဆုိတဲ့ ျမန္မာျပည္၊ ဒီလိုျမန္မာျပည္ ၊၊ ေထရ၀ါရ ထြန္းကားပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာျပည္၊ ေလာကပါလတရား ၊ ျဗမစုိလ္တရား ထြန္းကားပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာျပည္၊၊ လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစလို႕ မနက္တုိင္း ေမတာပို႕တဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလို ဒိုင္ယာရီေလးေတာ့ သိမ္းမထားသင့္ေတာ့ပါဘူးေလ…..

ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဒိုင္ယာရီေလးတစ္အုပ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္ … လူတစ္ေယာက္တည္းက ေရးမွတ္ထားခဲ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီအမ်ိဳးအစားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး … လူအနည္းငယ္ရဲ့ အိပ္မက္ေတြကုိ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ စုေပါင္းစပ္ေပါင္း ဒိုင္ယာရီေလးေပါ့…..

ျမန္မာျပည္မွာက တယ္လီဖုန္းတုိ႕ ကားတုိ႕ ဆုိတာက မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ လူ႕အသံုးအေဆာင္ ပစည္းဆုိတာထက္ လူ႕အတန္းအစားကို ခြဲျခားေဖၚျပတဲ့ ရုပ္ျပပစည္းအျဖစ္ ပဲတည္ရွိေနခဲ့တာပါ … ဟန္ဖုန္းလို႕ ေခၚတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းေလး ခါးျခားခ်ိတ္ႏိုိင္ရင္ လူရာ၀င္သလို … ကုိယ္ပုိင္ကားေလးစီးႏိုင္ရင္ေတာ့ ပိုျပီး လူ၀င္ဆန္႕ တာျမန္မာျပည္မွာပါပဲ … အဲဒီလို ဖုန္းကုိင္ႏုိင္တဲ့သူ ကုိယ္ပုိင္ကားစီးႏုိင္သူေတြဆုိတာက လက္ခ်ိဳးေရလုိ႕ ရတယ္ ေျပာလို႕မရေပမယ့္ အနည္းငယ္ေသာ လူတစ္စုသာ လုပ္ႏုိင္ကုိင္ႏုိင္ခဲ့တာ… ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ ခ်မ္းသာလာခဲ့သူျဖစ္ရင္မျဖစ္ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အစိုးရအဆက္ဆက္နဲ႕ ပလဲနံပါတ္သင့္သူ ဒါမွမဟုတ္ စစ္တပ္က အဆက္အႏြယ္ေတြသာ ခပ္လြယ္လြယ္ရခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးေတြပါ … သူတို႕လို လူတန္းစားကေတာ့ VIP လို႕ေခၚတဲ့ အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစားတစ္မ်ိဳးေပါ့…. ကြ်န္ေတာ္တုိ႕လို လူလတ္တန္းစားေတြအတြက္ကေတာ့ ဖုန္းတုိ႕ ကားတုိ႕ဆုိတာက စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ထဲက ကုိယ္လွမ္းလို႕ မမွီႏုိင္တဲ့ အရာေတြပါပဲ ….

ငယ္ငယ္တုန္းက နယ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ အမွတ္ယစရာက ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္ … အဲဒီထဲက ကားနဲ႕ပါတ္သပ္တာေျပာရရင္ေတာ့ … ကားရွိတဲ့သူဆုိရင္ ဆရာမေတြကအစ မ်က္ႏွာသာေပး ျပိး ဆက္ဆံပါတယ္ … ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ သူတို႕အေရးအေၾကာင္းရွိတဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းသားအျပန္လမ္းၾကံဳတဲ့အခါ ကားစီးခြင့္ရလို႕ပဲျဖစ္မယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္ … ကြ်န္ေတာ္ ၁၀ တန္းတုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဒုိင္ယာရီေလးကို ျပန္ဖတ္တဲ့အခါ … အတန္းပုိင္ဆရာမက အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းအတူတူ ပ်က္တာကို သူငယ္ခ်င္းကို အျပစ္မေပးပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မိဘေခၚလက္မွတ္ထုိးခုိင္းခဲ့တာေလးကို ေရးထားတာ ျပန္ဖတ္ရတယ္ … အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက အမွတ္ ၆၆ စစ္တပ္က ဗ်ဴဟာမွဴးတစ္ေယာက္ ရဲ့သား ပါ … ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ ဆရာမကလည္း မီးေက်ာင္းရဲမွာေနေတာ့ တခါတေလ ဖယ္ရီမရတဲ့အခါ သူတို႕ကား အစိမ္းေလးကုိ ကပ္ကပ္စီးခဲ့ရသူမုိ႕ ကေလးအရြယ္ေပမယ့္ အဲဒီကတည္း ကုိယ္ခ်င္းစာ နားလည္မိေပမယ့္ … ကားနဲ႕ပါတ္သပ္ျပီး ဒဏ္ရာတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ ….

ဒီလိုနဲ႕ ကားနဲ႕ပါတ္သပ္ျပီး ခံစားခ်က္ ဇာတ္လမ္းေတြ အသက္ေတြ ၾကီးလာတာနဲ႕အမွ် တုိးတုိးထပ္လာခဲ့တာ ဒီေန႕အခ်ိန္ထိပါပဲ … ခုနေျပာသလို VIP ေတြ အတြက္ ထူးထူးဆန္းဆန္း မဟုတ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕လို သာမာန္ လူလတ္တန္းစားေတြ အတြက္ကေတာ့ အနိမ့္ ဆံုး ကားတစ္စီး သိန္းတစ္ရာတန္ ၀ယ္ဖို႕ေတာင္ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကူးယဥ္ဖို႕ မလြယ္တာကုိ ေတာ့ ခံစားဖူးသူတုိင္းကုိယ္ခ်င္းစားတက္မယ္ ထင္ပါတယ္ေလ….. ဒါဟာ အခုမွ ခံစားရတဲ့ ထူထူးဆန္းဆန္း ေ၀ဒနာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကိုေတာ့ အျခား ဒိုင္ယာရီေလးေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါလားရယ္လို႕ ေျဖသိမ့္ရပါတယ္ …. ေအာ္ ဒီလိုလူေတြ ျမန္မာ တစ္ႏုိင္ငံလံုးမွာ ရွိေနပါေသးလားရယ္လို႕လည္း ေတြးျပိး အားတက္သလိုေတာင္ ျဖစ္မိပါရဲ့….

၁၉၇၇ ခုႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီမွတ္တမ္းေလး တစ္ခုထဲမွာေပါ့

ကိုသန္းႏုိင္ဆုိတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေက်ာင္းျပီးတဲ့အခါ ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္ …. ထက္ထက္ျမက္ျမက္ ပညာတက္ ေကာင္ေလးမွာ ခ်စ္သူ ရည္းစားရွိေနခဲ့ပါတယ္ …. ထမင္းတလုတ္အတြက္ ရရာ အလုပ္ကုိ ၀င္လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္ပဲ … အမွန္တကယ္ ၀ါသနာပါလို႕ ..ေက်ာင္းဆရာ အျဖစ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ျပိး ဆရာအတက္သင္တကသိုလ္တက္လို႕ ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္လာခဲ့သူတစ္ေယာက္လို႕သိရပါတယ္ … ဒါေပမယ့္ နဂုိအခံ မခ်မ္းသာသူမို႕ ရတဲ့ လခနဲ႕ ကိုယ္ပုိင္ကားတစ္စီးပိုင္ဖုိ႕ဆုိတာကေတာ့ ဘယ္လုိမွ ျဖစ္ႏုိင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူးး … ဒီလိုနဲ႕ တစ္ရက္ သူ႕ခ်စ္သူ ေကာင္မေလး အိမ္ကုိ လုိက္သြားတဲ့အခါ .. ခ်စ္သူအိမ္မွာ ရွိတဲ့ကားကုိ ခ်စ္သူေကာင္မေလးရဲ့ မိဘေတြက ေမာင္းခုိင္းတယ္တဲ့ … ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိတဲ့သူအတြက္ ကားေမာင္းတက္ဖုိ႕ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္သလို ကြ်န္ေတာ္ကားမေမာင္းတက္ပါဘူးလို႕ ခ်က္ခ်င္း ထုတ္ေဖၚ ၀ံခံဖုိ႕ မရဲခဲ့တဲ့ သူ႕ရဲ့ အရွက္သည္းသည္း ခံစားခ်က္ ေလးကို ေရးမွတ္ထားတဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးထဲမွာ ေခြ်းဒီးဒီးက်ျပီး လက္သီးႏွစ္ဖက္ တင္းတင္းဆုပ္ရင္း ခ်က္ခ်င္းေတာင္ အေငြ႕ လို ပ်ံသြားခ်င္ပါတယ္ဆုိတဲ့ လူရြယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္အတြက္ ရင္နင့္ရပါတယ္… ဒီေန႕မွာေတာ့ အဲဒီလူငယ္ေလးလည္း သူ၀ါသနာ ပါတဲ့ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ေတာ့သလို …. စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ၊ ကားစီးႏုိင္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္လို႕ သူ႕ဒိုင္ယာရီေလး ကို အဆံုးသတ္ခဲ့ပါတယ္ …

၁၉၉ရ ခုႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီမွတ္တမ္းေလး တစ္ခုထဲမွာေတာ့

ကိုေအာင္ျမင့္ဆုိတဲ့ စီးပြားေရးတကသိုလ္ေက်ာင္းဆင္း တစ္ေယာက္ ရင္ဖြင့္ထားတဲ့ ကားနဲ႕ပါတ္သပ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါပဲ ….. သားတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းက ဆုေပးပြဲ သြားတဲ့ေန႕မွာ ကုိယ္ပိုင္ကားမရွိလို႕ သားျဖစ္သူ အတြက္ ခံစားခ်က္ေလးကို ေရးဖြဲ႕ထားခဲ့တာပါ .. ရန္ကုန္ျမိဳ႕လို အျပိဳင္အဆုိင္မ်ားတဲ့ ေနရာမွာ ဆုေပးပြဲလို ေန႕မ်ိဳးမွာေတာ့ မိစုံဖစံု သားသားနားနား သြားခ်င္ေပမယ့္ .. လုိင္းကားစီးသြားရင္း လမ္းမွာ ဒုက ျဖစ္ရတဲ့အခါ တာ၀န္ေက်တဲ့ သားအတြက္ တာ၀န္ေက်ခ်င္ေပမယ့္ တာ၀န္မေက်ႏိုင္တဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ့ မိမိကိုယ္ကုိ အားမလိုအားမရမွတ္တမ္းေလးပါ … ဒါေပမယ့္ သူလည္းမၾကာခင္မွာပဲ … ဓါတ္ဆီဆုိင္တစ္ခုကို ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း သူအရင္ဆံုး မျဖစ္မေန ကားတစ္စီးရေအာင္ ၾကံေဆာင္ခဲ့တယ္လို႕ သူ႕ရဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးကို အဆံုးသတ္ထားခဲ့ပါတယ္ …

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီမွတ္တမ္းေလး မွာေတာ့

ခ်စ္သူ႕ ဆီကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အလည္လိုက္သြားတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ …. ခ်စ္သူ႕အိမ္က ကားကို မေမာင္းတက္ ေမာင္းတက္နဲ႕ ေမာင္းရင္း အရွက္ရခဲ့ပံု ကိုေရးမွတ္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ ….. ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိေပမယ့္ အေရးၾကံဳတဲ့အခါ ေမာင္းလို႕ရေအာင္ သင္တန္းတက္ထားတဲ့ ေကာင္ေလးဟာ ကားေမာင္း ကြ်မ္းက်င္လွတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး … ဒါေပမယ့္ ကားမေမာင္းတက္ပါဘူး လို႕ အမ်ားေရွ႕မွာ ျငင္းရမွာ ရွက္လို႕ ကားတက္ေမာင္းရင္ ျပသနာတက္ပံုေလး … ဒီလို ျပသနာေတြ ၾကိဳျဖစ္မွာဆုိးလို႕ ခ်စ္သူေကာင္မေလးကို ကားမေမာင္းခုိင္းဖို႕ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ထားေပမယ့္ ခ်စ္သူေကာင္မေလးရဲ့ ပညာသားပါပါ မိသားစုေရွ႕မွာ အရွက္ ခြဲလိုက္ပံုေလးကို ေရးမွတ္ထားတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးပါပဲ …. အဲဒီဒိုင္ယာရီေလးကေတာ့ ခုတေလာမွာ အစိုးရက ဖြင့္ေပးေနတဲ့ ကားပါမစ္ လို႕ေခၚတဲ့ ကားတင္သြင္းခြင့္ေတြေၾကာင့္ လွလွပပေလး အဆံုးသတ္ႏုိင္လိမ့္မယ္လို႕ ေမွွ်ာ္လင့္မိတာပါပဲ … လွလွပပေလး အဆံုးသတ္ႏုိင္ပါေစလို႕လည္း ဆုေတာင္းေပးမိပါတယ္ …

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္မွာ ခုနလို ရင္နင့္စရာ ဒိုင္ယာရီမွတ္တမ္းေတြ မရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး…. ဒိုင္ယာရီေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြသာ မွတ္တမ္းထားသင့္ေတာ့ပါတယ္ .. ထားလည္းထားႏုိင္ပါေစလို႕ပဲ ဆႏျပဳဆုေတာင္းမိပါေတာ့တယ္ …..

ေလးစားစြာျဖင့္
မင္းအိမ္ျဖဴ

3 comments:

Mae Coe said...

ဖတ္ရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး။
အားလံုးကုိ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ပိုက္ဆံရွိရင္ေတာင္ ကိုယ္တုိင္ကားေမာင္းဖို႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မစဥ္းစားဘူး။ သူမ်ားတုိက္မိမွာ စိုးလို႔ း) ...
လူအရိပ္ျမင္တာနဲ႔ သူ႔အလုိအေလွ်ာက္သြားတဲ႔ ကားေတြ ေစ်းေပါမွပဲ ကားေမာင္းတတ္ဖုိ႔ စဥ္းစားေတာ့မယ္ း)

Anonymous said...

ုုုေရကူးၿခင္း နွင့္ ကားေမာင္းၿခင္း - ဒီေန့ခတ္ႀကီးထဲမွာ ၿဖစ္နိုင္ရင္ အရြယ္ေရာက္တဲ့လူတိုင္း တတ္ထားသင့္တဲ့အရာေတြပါ။ ကား႐ွိမွ ကားေမာင္းတတ္ရမယ္လို့ မၿဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါဟာ အလုပ္အကိုင္တစ္ခုအတြက္ အခြင့္အလမ္းတစ္ခု ၿဖစ္ လာေကာင္းၿဖစ္လာနိုင္ပါတယ္။ ၁၉၇၇ ခုနွစ္ကေတာ့တမ်ဳိးေပါ့ေလ။

ခ်စ္သူကို အ႐ွက္ကဲြေစခ်င္တဲ့လူကေတာ့ ႐ိွမယ္မထင္ပါဘူး။ နားလည္မွုလဲြေနတာ ၿဖစ္မွာပါ။

ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကားပါမစ္အေႀကာင္းႀကားရတာ ဝမ္းသာစရာပါ။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီကားပါမစ္သြင္းဖို့ $$$$ မ႐ွိတာေတာ့:((((((((((

Maribel Artaste said...

Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://motors.com.mm/?utm_campaign=mot_mm_lb_blog_martaste&utm_source=mot_lb_blog&utm_medium=lb_blog