အခ်စ္ဆုိင္

ဆို္င္ဖြင္.ကာစ မအူမလည္ ၊ သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ ......
ေဖာက္သည္ဆုိတာလည္းမရိွ ၊ ေမွ်ာ္လုိက္ရတဲ.ဧည္.သည္ ၊
ဧည္.ခံလုိက္ရတာ အေမာ၊၊
ေစတနာဆိုတာ ပဲရိွ ၊ ပညာဆုိတာ မရိွေတာ. တဖက္သား အသည္းခိုက္ေအာင္
မဆြဲေဆာင္လုိက္ႏိုင္တာ ေတာ.အမွန္ ...........

ေစတနာဆုိတာထက္ ပညာဆုိတာလည္း လုိသားလား.........
ေစတနာျဖဴဖုိ.ထက္ ပညာျမဴဖုိ.လည္း လုိအပ္တယ္...........

လူမတက္ေပမယ္. လဖက္ထုပ္တက္တယ္ ဆုိသလုိ
ၾကားရ ျမင္ရ ေတြ.ရ ၾကဳံရ
အခ်စ္ေစ်းေလာကမွာ
က်င္လည္ရဖန္မ်ားေတာ. ...............





ဒီလုိနဲ.
အခ်စ္ေတြထားခဲ.ရင္လည္း ယူတယ္.......
အခ်စ္ေတြယူခ်င္ရင္လည္း ေရာင္းတယ္.......
တခါတေလ ရွဳံးေပမယ္. ...............
တခါတေလ ျမတ္တယ္.............

ရွဳံးတခါျမတ္တလွည္. နဲ.
ႏွစ္ေတြၾကာလာေတာ.
ဆိုင္ၾကီး ကနားၾကီးနဲ.
အခ်စ္ ကုန္သည္ၾကီးေတာင္ ၿဖစ္ေနပါေရာ.လား .............

ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ပါသည္

က်ြန္ေတာ္ လြန္ခဲ.တဲ. ၂ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ခံစားခ်က္ေလးနဲ. ေရးဖြဲ.ထားတဲ. ဇာတ္လမ္းေလးပါ ပဲ၊၊ အဆံုးပိုင္းေလး ကုိနည္းနည္းေလး ထပ္ျပင္ထားတယ္ ၊၊ ဒါပါပဲ ၊၊ ခံစားခ်က္ေတြ မေျပာင္းလဲေသးပါ၊၊ ခုခ်ိန္ထိ ဒီအတိုင္းေလးပါ.........

ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ပါသည္


ကိုဖိုးခ်ဳိ ၾကိး ႏိုင္ငံျခား သြားေတာ့မည္ ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားရေတာ့ အံ့ၾသမိတာ အမွန္ပါ။ ယံုလည္း မယံုပါ ။ ရန္ကုန္ျမိဳ.မွာ ၂၄-နာရီ မီးလာျပီ ဆိုတဲ့ စကားလို ဒီသတင္း က်ြန္ေတာ္တုိ.ၾကားမွာ ထူးျခားတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ဘာျဖစ္လို. လည္းဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာ္တို.အသိုင္းအ၀ိုင္း တြင္ ကိုဖိုးခ်ဳိ ေလာက္ျမန္မာျပည္ ခ်စ္တဲ့သူ မရွိပါဘူး။ ေက်ာင္းျပီးလို.အားလံုး ႏုိုင္ငံျခားသြား ၾကေတာ့လည္း တုတ္တုတ္ မ်ွမလွဳပ္တဲ့ ကိုဖိုးခ်ဳိပါ။ သြားတဲ့သူေတြ ကိုေတာင္ မသြားဖုိ.တရားျပ နားခ်ခဲ့လို. ကြယ္ရာမွာ ကိုဖိုးခ်ဳိကို ကိုျမန္မာခ်စ္ လို. နာမည ္ေျပာင္ေခၚခဲ့ ၾကတာပါ။ ( ရည္းစားနဲ.ေတာင္ ကြဲထဲ.အထိ ၊ just put , new edit)


ေက်ာင္းျပီး ကတည္းက ေဆာက္လုပ္ေရ: ၀န္ၾကီး ဌာနက တံတား စီမံကိန္း တစ္ခု ကိုေန.စား၀န္ထမ္း အျဖစ္၀င္သြားခဲ့တာပါ။ အဆင္ေျပတာ မေျပတာထက္ အလုပ္လုပ္ ရရင္ေပ်ာ္ ေနတက္တဲ့ ကိုဖိုးခ်ဳိ ပါ။ ပိုက္ဆံမရလို. လည္း တ၀မ္းတခါး မလုိပါဘူးကြာ ဆိုျပီး ေနခဲ့တဲ့ ကိုဖိုးခ်ဳိ ပါ ။ တကယ္က ိုျမန္မာျပည္ ကိုခ်စ္တဲ့သူ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေပ်ာ္တဲ.သူ ၊၊ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလိုေျပာရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အားရ စရာေကာင္းလဲ ျမန္မာ လိုခိုင္းလို. ရတယ္ ျမန္မာလိုဆဲလို. ရတယ္ကြာ လို.အျမဲတမ္း သူ.ကိုသူ ျမန္မာအင္ဂ်င္နီယာ အျဖစ္ ဂုဏ္ယူ တက္သူပါ။ သူကေတာ့ ေနႏိုင္တာေပါ့ မိဘကိုလည္း ျပန္ေပးစရာမလို သူ.အိမ္ကေတာင္ ေထာက္ပံ့ ေနေသးတာပဲ လို.ကြယ္ရာမွာ အတင္းဆိုလည္း သူကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလး ပါပဲ။


ျမန္မာျပည္မွာပဲ လုပ္ၾကဖို.၊ မဖြံ.ျဖိဳး မတိုးတက္ေသး တဲ့ေနရာေတြကို လုပ္ေပးဖို. အျမဲ မဲဆြယ္ေနတက္ သူပါ။ တကယ္ကို အလုပ္ ေလ်ွာက္ၾကေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြက နီ:စပ္ရာ ေနရာ ျပန္ေတာင္း ၾကေပမယ့္ ကိုဖိုးခ်ဴိ ကေတာ့ ပထမ ဦးစားေပး ၊ ဒုတိယ ဦးစားေပး ၊ တတိယ ဦးစားေပး အားလုံး ေစလုိရာေစ ဆိုတဲ.သူ၊၊ ေ၀းစမ္းပါေစ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ပါဆိုတဲ.သူ၊။ ပထမအလုပ္က ကေလး၀ဆုိတဲ. စစ္ကိုင္းတိုင္း ဟိုးအဖ်ားနား ၊၊ ေနာက္ မြန္ျပည္နယ္ထဲက စစ္ေတာင္းတံတား၊၊ ေနာက္ ခ်င္းျပည္နယ္ ဟိုးအစြန္က ဟုမၼလငး္ ၊ ခႏၱီး ၊၊ ဟိုးဘက္ က နန္.စလိန္ဆိုတဲ. နာဂေတြ ရဲ.ေဒသ ေတြ၊၊ အခု ေနာက္ဆံုး မံုရြာ ဆုိတဲ.ေနရာ က အိမ္နဲ. အနီးဆံုး ၊၊ ဒါေတာင္ သူအိမ္နဲ. မိုင္ ၆၀၀ ေက်ာ္ ၊၊ ဒါေပသည္. အလုပ္လုပ္ရင္း ေပ်ာ္ေနတဲ.သူ၊၊


ဒါေပမယ္. အခုႏိုင္ငံျခား သြားေတာ.မယ္တဲ. ၊၊ ေကာလဟာလ မ်ားလား၊၊ ေသခ်ာေအာင္ ေတြ.ျပီး ေမးခ်င္သည္၊၊ သူအိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ. မံုရြာမွာတဲ. ၊၊ မံုရြာရံုးကို ဆက္ေတာ. ေနျပည္ေတာ္ ကုိ ACE ႏွင္. ေလးလပတ္ ပါသြားပါတယ္တဲ.၊၊ လူၾကီးအခ်စ္ေတာ္ လက္စြဲ နိင္ငံျခား သြားမယ္ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါ လုိ. ဘာသာ ေတြးမိသည္၊၊ ရန္ကုန္ ၃၈ လမ္းက ကိုဖိုးခ်ိဳ ရဲ. အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းကုိ ဖုန္းဆက္ေတာ. သူ ရန္ကုန္ ဆင္းလာမည္တဲ. ၊၊ လာခဲ.ပါလား ဆံုရတာေပါ.တဲ. ၊၊ ေမးၾကည္.ေတာ. ထုိသူငယ္ခ်င္းက ရယ္ေနသည္၊၊ '' I dont want to say anything " တဲ. ၊၊ ဒါဆုိ............


ႏွင္းျမဴေတြစေ၀ေနျပီ ျဖစ္တဲ. ႏုိ၀င္ဘာလရဲ. ညတညမွာ ျမန္မာျပည္မွာ က်န္ေနေသးတဲ. လက္က်န္ သူငယ္ခ်င္း ေလး အနည္းစု ဆံုျဖစ္ၾကသည္၊၊ ဘီယာေလးေသာက္ ရင္းရင္တြင္းခံစား ခ်က္ေလးေတြ ဖလွယ္ရင္း ေပါ.၊၊ အဲသည္ညက က်ြန္ေတာ္တို. ေနာက္ဆံုး ဆံုျဖစ္ခဲ. ၾကတာေပါ.၊၊ အျမဲတမ္း တက္ၾကြျပီး စကားေတြ ေဖာင္ေနတက္တဲ. က်ြန္ေတာ္.သူငယ္ခ်င္း ၊၊ တိတ္ဆိတ္လို.၊၊ တခြန္းေမး မွတခြန္းေျဖသည္၊၊ ဘီယာေသက္ရင္း ေ၀ေနတဲ. မ်က္၀န္းေတြ ၊၊ ဘီယာေၾကာင္.လား၊၊ မီးေရာင္ ေၾကာင္.ဖ်တ္ခနဲ လက္သြားတဲ. မ်က္၀န္းအစံု က ေ၀.သီေနတာ ဘာေတြမ်ားဘာလိိမ္. ၊၊ အရင္လုိ တက္ၾကြေနတဲ. မ်က္၀န္းအစံု မဟုတ္တာေတာ.ေသခ်ာသည္၊၊


လူစုခြဲျပီး အိမ္ျမန္ကာနီးေတာ. က်ြန္ေတာ္ သိခ်င္ေနတဲ. ေမးခြန္းေလးကုိ ကိုဖိုးခ်ိဳကိုအားနာနာ နဲ.ပဲ ေမးလုိက္မိသည္ ၊၊ က်ြန္ေတာ္. မ်က္ႏွာကို ၾကည္.ျပီး လက္ကေလးႏွစ္ ဖက္ေနာက္ပစ္လုိ. ေျပာျပေနတဲ. ကုိဖုိးခ်ိဳ စကားေတြက...

"ဘ၀မွာ လူတိုင္းကေတာ. ကိုယ္ရဲ.ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ၊ ေမွ်ာ္လင္.ခ်က္ေတြ ၊ အိပ္မက္ေတြကို ပံုေဖၚခ်င္ ၾကတာေပါ.ဗ်ာ ၊၊ အဲဒီထဲ မွာမွ ကံေကာင္းတဲ.လူ အနည္းစုက သူတုိ.ရဲ. အိပ္မက္ေတြကို ပံုေဖၚခြင္. ရၾကတယ္၊၊ တခ်ိဳ.ကေတာ. အိပ္မက္ေတြကို ဒီအတိုင္းပဲ ေမ.ထားလုိက္ ၾကတယ္၊၊ လူတခ်ိဳ.က အိပ္မက္ေတြ ကို ပံုေဖၚဖို. ၾကိဳးစားရင္း ရုန္းကန္ေနဆဲပဲ ...............

တစ္ေန.ေတာ. က်ြန္ေတာ္ အိပ္မက္ေတြ ................

လုိ.ေျပာရင္း ဆူးေလလမ္းမၾကီး တစ္ေလွ်ာက္္ ေခါင္းငံု.လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္သြားတဲ.ကုိဖိုးခ်ိဳရဲ. ေက်ာကိုၾကည္. ရင္း ေတာက္ပတဲ. ေမွ်ာ္လင္.ခ်က္ေတြနဲ. တက္ၾကြခဲ.တဲ. လူငယ္တစ္ေယာက္ အိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ ေဖၚႏိုင္ပါေစလုိ. ဆုေတာင္းေပးရင္း............................

မိုးေ၀(စက္မႈတကၠသိုလ္)

ျမန္မာျပည္မွာေနေစခ်င္ပါသည္

က်ြန္ေတာ္ လြန္ခဲ.တဲ. ၂ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ခံစားခ်က္ေလးနဲ. ေရးဖြဲ.ထားတဲ. ဇာတ္လမ္းေလးပါ ၊၊ ဒီအတိုင္းေလးပဲ တင္လုိက္ပါတယ္၊၊ Win Innwa ကေန Zawgyi ေျပာင္းျပီး တင္လိုက္ရံုပါပဲ၊၊ ဘာမွျပင္ စရာ မလုိ ဘဲလည္း ခံစားခ်က္ေလးက ဒီအတိုင္း ရွိေနဆဲပါပဲ၊၊
ွ

ျမန္မာျပည္မွာေနေစခ်င္ပါသည္


ညီမေလးႏွင္းမာ တစ္ေယာက ္ဒီတစ္ေခါက္အိမ္ျပန္ လာတာ မ်က္ႏွာ သိ္ပ္မ ေကာင္းပါ။ အေဖတို.အေမတို.ကို ကန္ေတာ ့ ရင္း လာႏွဳတ္ဆက္ တာလို. ေျပာပါသည္။ ညီမေလး ဘယ္ကို မ်ားခရီး ဆန္.အုန္းမလို. ပါလိမ္.။ ဒီလို ကန္ေတာ့ရင္း ႏွဳတ္ဆက္တာ ဒီတစ္ခါ တတိယ အၾကိမ္ ျဖစ္သလို ေနာက္ဆံုး အၾကိမ္လည္း ျဖစ္ႏဳိင္ပါသည္။ မွတ္မိပါေသးသည္။ လြန္ခဲ.ေသာ (၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလ ညီမေလး အသက္ (၁၅) ႏွစ္ျပည္.ျပီးသည္. အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို. ရြာတြင္ အထက္တန္း ေက်ာင္းရိွေပမယ္. ျပိးျပည္စံုေသာ သင္ၾကားမွု မျဖစ္ႏဳိင္ဟု ညီမေလးက ယူဆခဲ့ပါသည္။ ထို.ေၾကာင္.အထက္တန္း ပညာ ကိုျမိဳ.ေက်ာင္းသို. သြားသင္ခ်င္သည္ ဟုဆိုေတာ့သည္။ မိန္းခေလးက ျဖစ္ျပန္၊ ျမိဳ.မွာလည္း အဆက္အခံ ကလည္း မရွိျပန္ေတာ့ စိတ္မခ်လို. တားျမစ္ၾကသည္။ တကယ္ ဘ၀ကို တိုးတက္ခ်င္ပါသည ္ဆိုသည္.မိ္န္းခေလး။ တားမရသည္.အဆံုးခြင္. ျပဳခဲ.ရပါသည္။


က်ြန္ေတာ္ကေတာ. (၉) တန္းေအာင္ျပီးသည္ ႏွင္. မိဘအလုပ္ ၀င္၍ စီးပြားေရးဘက္ ကူးခဲ့ရ၍ ပညာေရး မွာ ေ၀းခဲ့ရသည္။ ထို.ေၾကာင့္ ညီမေလး ကိုေတာ့ ျမင့္ျမင့္မားမား ပညာတက္မၾကီး ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့သည္။ ညီမေလးေတာ္ ပါသည္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ကိုဂုဏ္ထူး ေတြျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ရြာေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့ေသာ ညီမေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကေတာ့ ေအာင္ရုံေတာ့ေအာင္ ၾကပါသည္။ ထို.ေၾကာင့္ ညီမေလး အယူအဆ မမွားပါဟု ေထာက္ခ ံမိေပမယ္. ထုတ္ေတာ့ မေျပာမိပါ။ တကယ္လို.ညီမေလး ျမိဳ.ေက်ာင္း သြားမတက္ ရင္ေရာ ထူးခ်ႊန္စြာ ေအာင္ပါ.မလားဟု ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ေတာ့ စဥ္းစားမိခဲ့ပါသည္။ ဒီလိုနဲ.ညီမေလး ရြာကိုမျပန ္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါ။ ျပန္ရင္လည္း အလည္အပတ္ ေလာက္သာ လာတက္ ပါေတာ့သည္။ ဘ၀တိုးတက္ဖို. က်ြန္ေတာ္. ရင္ခြင္ထဲက ထြက္ခြာသြားတဲ့ ညီမေလးကို လြမ္းမိပါသည္။


ညီမေလး လိမ္မာပါသည္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ခေလးေတြ ကို (Guide ) ဟုေခၚေသာ စာျပဆရာမေလး လုပ္ရင္းသင္တန္းေတ ြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု တက္သည္။ စက္မွုတကၠသိုလ္ တက္၍ အင္ဂ်င္နီယာမၾကီး လုပ္မည္ ဟုေျပာပါသည္။ က်ြန္ေတာ ္နားမလည္ေသာ ဘာသာ စကား ေတြေျပာတက္တဲ့ ညီမေလးကို ေလးေလးစားစား ခ်ီးက်ဳးမိပါသည္။ ညီမေလးကံဆိုးပါသည္။ ေခတ္ကာလအေျခအေနအရ ေက်ာင္းပိတ္ကာလ ႏွင့္ၾကံဳေတာ့ တကၠသိုလ္ မတက္ခင္ (၄)ႏွစ္ေလာက္ နားေန ရပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ညီမေလး အလကား မေနခဲ့ပါ။တဖက္က စာသင္ရင္းသင္ တန္းေတြ တက္၍ တက္လမ္းရွာေဖြခဲ့ပါသည္။


က်ြန္ေတာ္တို. ေဒသျမိဳ.ကေလးမ ွရန္ကုန္ျမိဳ.ၾကီးသို. ေျပာင္းေရႊ.အေျခခ်ပါသည္။ ဤအၾကိမ္သည္ ္ဒုတိယ အၾကိမ္ေျမာက္ ႏွဳတ္ဆက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ရြာမွာျပန္ေနပါလား ညီမေလးရယ္ လို.ဘာရယ္ မဟုတ္ေျပာမိေတာ့ ညီမေလးက ရယ္ပါသည္။ ဟုတ္တာပဲေလ သူလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြ တို.ရြာမွာမွ လုပ္လို.မရတာပဲလို. ေျဖရင္း လြမ္းရပါသည္။ ဒီလိုနဲ. တကၠသိုလ္ျပီးလို. ဘြဲ.ရျပိး အင္ဂ်င္နီယာမၾကီး အျဖစ ္အလုပ္ရပါသည္။ က်ြန္ေတာ့္ ညီမေလး ဘ၀အေျခက်ျပီ လ့ို၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ပီတ ိျဖစ္ရပါသည္။


ညီမေလးရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ရင္ဖြင့္ေျပာျပ ေပမယ့္ အသိဥာဏ္ နည္းတဲ့ ဗဟုသုတ မရွိတဲ့ က်ြန္ေတာ္ နားမလည္ပါ။ သူရတဲ့လခနဲ. မေလာက္ငွ တဲ့အေၾကာင္း ေျပာရင္ က်ြန္ေတာ္က မပူပါနဲ. ညီမေလးရယ္ အစ္ကိုပို.မွာေပါ. လို.ေျပာေတာ့ ငိုရွာပါတယ္။ ဘာကိုမေက် နပ္မွန္း မသိေပမယ့္ ညီမေလးကုို ေဖ်ာင္းဖ်နား ခ်ရပါတယ္။ ေရာင့္ရဲပါလို.လည္း တရားခ်မိ ပါတယ္။ အခုလိုဌာနၾကီးတစ္ခုမွာ ၊ စီမံကိန္းၾကီး တစ္ခုမွာ တရား၀င္အလုပ္ ရေနတာပဲ အစ္ကိုတို.က ဂုဏ္ယူ ၀မ္းေျမာက္ ပါျပီ၊ ဘာမွမလိုပါဘူး ၊ အေမတို.ဆိုရင္ သူတို.သမီး ပညာတက္မၾကီး အတြက္ ၾကြားရတာ အေမာပဲ လို.ဆိုေတာ့ ညီမေလး ထပ္ငိုပါသည္။ ရွုိက္ၾကီးတငင္ ၀မ္း နည္းစြာ ငိုပါသည္၊၊ က်ြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းပါ ။ ညီမေလးေျပာတဲ့ အသံုးအႏွုန္းေတြ ဘာသာ စကားေတြ ပိုျပီးျမင့္ လာတာ သိေပမယ့္ က်ြန္ေတာ္ နားမလည္ပါ။ ညီမေလးလိုလည္း မစဥ္းစား တက္ပါ။ ပၼစည္းတစ္ခု ကို ၁၀၀ ၀ယ္ျပီး ၁၁၀ ေရာင္းရင္ ၁၀ ျမတ္တာေတာ့ သိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ညီမေလး ေျပာတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ၊ ရပိုင္ခြင္.ေတြ ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ဆိုတာေတာ့ နားမလည္ပါ။


ဒီလိုနဲ. ညီမေလး ယခု တတိယအၾကိမ္ ႏွဳတ္ဆက္ျပန္ပါသည္။ ပထမအ ၾကိမ္ ႏွဳတ္ဆက္ စဥ္က မိုင္ ၂၀ ေက်ာ္ ေ၀းတဲ့ က်ြန္ေတာ္တို.နားက ျမိဳကေလး။ ဒုတိယ အၾကိမ္ ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ မိုင္ ၂၀၀ ေက်ာ္ ေ၀းတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ.။ ညီမေလး ဒီတစ္ခါ ႏွဳတ္ဆက္တာ တတိယအ ၾကိမ္ပါ။ မိုင္ ၂၀၀၀ နီးပါး ေ၀းမယ္. ေနရာတစ္ခု ဆီသို. ၊၊ ၁၅ ႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္ မဟုတ္တဲ့ ၂၇-၂၈ အရြယ္ ပညာေတြ အေတြ.အၾကဳံေတြ ျပည္.၀ ေနတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပီမို. အထူးေတာ့ စိ္တ္မပူ မိေတာ့ပါ။ လူဆိုတာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ.ေနထိုင္ရတာ ပါပဲေလလို. ေျဖေတြး ရပါတယ္။ သမီးကို စိတ္မခ်တဲ့ အေဖ နဲ.အေမ ကို တရားနဲ. ေျဖဖို.ပဲ ႏွစ္သိမ ့္ရပါတယ္။ ဘာကို စိတ္တို မွန္းမသိဘဲ ေတာက္ ေခါက္ျပီး အံၾကိတ္ေနတဲ့ အေဖ့ကို လည္း ေဖ်ာင္းဖ် ရပါတယ္။


က်ြန္ေတာ္ကေတာ. ႏြားေျခရာ ခြက္ထဲက ဖားသူငယ္လို.ပဲ ေျပာ ေျပာ ဘာမွမသိ တဲ့မတြက္ ဘာမွ မခံစား ရတာ အမွန္ပါ။ ညီမေလးလို ပညာေတြ တက္ခဲ့ရင္ ညီမေလး လိုစိတ္ဒုကၡေတြ ခံစားေနရ အုန္းမွာ အမွန္ပါ။ က်ြန္ေတာ့္ ညီမေလးကို ဒီထက္ပိုျပီး မသိေစခ်င္ မတက္ေစခ်င္ ေတာ့ပါ။ ပိုသိ ပိုတက္ရင္ က်ြန္ေတာ္တို.နဲ. ပိုေ၀း သြားေတာ.မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညီမေလးကို ျမန္မာျပည္မွာ ပဲ ေနေစခ်င္ပါသည္။ ။


မုိးေ၀(စက္မႈတကၠသိုလ္)